RESIDENCIA ARTÍSTICA 7

Chin-Chin bi gorputzeterako proposamen eszenikoa eta soinuzkoa da: abeslari bat eta DJ bat. Cristinaren zuzendaritza artistikoaren pean, La Neni artistaren mixtape berria eta Sararen DJ seta ezagutu ondoren sortu zen. Pieza kontzertu hedatuaren, soinu-instalazioaren eta performancearen arteko bidegurutzean kokatzen da, taldearen energia bideratuz esperientzia intimo, inguratzaile eta politikoki kargatu bat sortzeko. Proposamena Sara (DJ/produktorea) eta Noraren (abeslari/performer) arteko elkarrizketa eszeniko soinudunetik abiatuta eraikitzen da, ardatz dramaturgiko nagusi gisa musika-konposizio originalak erabiliz.

Ereserki honek “euforia” hitza darama eta eldarnio formak dituen ospakizuna da. Errealaren eta onirikoaren artean hedatzen den unibertso bat da, inertziaren erdian ospakizunaren paradoxa esploratuz. Konpainiaren 30. urteurrenarekin bat egiten du sorkuntzak. Esperientzia bizi baten erresaka emozionalak espektatibei eta kaskarteriaren mamuei buruzko hausnarketa sortzen du. Bere higaduran dirauenaren presentzia deserosoaren aurrean eusten gaituen egia berrikusi nahi da.

“Entre mi cuerpo y yo. Llorona, llévame al río” dantza garaikideko lan bat da, zuzeneko musika duena. Biko kontzertu bat gorputz batentzat, izan ziren guztiaren oroitzapena eta desira bizi dituen gorputz bat: nirea ez diren beste gorputz batzuk izateko desira, nire arbasoei dantzatzeko gogoa, gaur, hemen eta orain, nire gorputzaren eta nire artean zerk mugitzen nauen ulertzeko. Behin eta berriz errepika litekeen erritu baterako prestatzen gara, panderoari, ahotsari eta gorputzari esker eusten zaion mugimendu zikliko baterako.

Gure gizartearen geroa proiektatzen duen arte-ikerketa bat, eguneroko bizitzaren eta identitate indibidualen eraldaketa islatzen duten funtsezko kontzeptuak erabiliz. Hiri-ingurune oso garatuan, narratiba honek esperientzia estetikoak eta artistikoak teknologiarekin nola uztartzen diren aztertzen du, eta gorabidean den errealitate desberdin bati forma ematen dio.

BRUTIFUL ikerketa- eta hausnarketa-proiektu transdiziplinarra da, mugimenduaren, marrazkiaren eta jokaespazioaren arteko harreman eta elkar eragin posibleak aztertzen dituena. Argiaren eta soinuaren bidez adierazten da, eta emoziozko denbora atzemateko tresna gisa jokatzen du.

“Danzar la voz o la iridiscencia primitiva de las emociones” esplorazio-proiektu bat da, gorputzak mugimendu/gorputz/ahots hirukoaren bidez soinua sortzeko dituen aukera ugariak ikertzen dituena. Kapitulu hau “El solo espontáneo del entusiasmo” izeneko koreografia-ikerketaren parte da, eta Beñat Achiaryren parte-hartze berezia du. Beñat Achiary Ipar Euskal Herriko kantuaren goi-mailako erreferentea da, musikari, abeslari eta irakasle ezaguna.

Eta gorputza balitz esperimentu baten agertokia, eta esperimentu hori galdera moduan agertuko balitz? – Deborah Hay, Up until now.
Mugimendu honek bere ezintasunaren beraren aurrean erantzunak eskaini nahi ditu. Mugimendu hori, bere burua ezagutuz, galdezka hasten zaio… eta zalantza hori irudikatu nahian jarraitzen du.

Espazio honetan, duela gutxi hildako emakumezko artista ezagun baten bizitza kontatzen berpizten du haren bikotekide ohiak. Hari buruz hitz egitea haren ondarea bizirik iraunaraztea da, etxe huts bat xehetasunez eta oroitzapenez betez, mundua distantziatik eta perspektibaz ikusteko collage bihurtuz. Azaleratzen eta kea bezala desagertzen diren bizitza-paisaiak

Pertsonaia bat, agian zentzua galdu duen bidaia baten bide betean, bere gauzen ondoan gelditzen da. Isiltasun une batean, bere esperientzia guztien oihartzun bat ezustean sartzen zaio gogoan: maitasun bat, amesgaiztoak, oroitzapenak, barne-borroka bat, jarraitzeko gogo bat, arnasa hartzeko irrika bat.
Bidaiari hau konturatzen da denbora, bizitza bera bezala, konstanteak direla, baina horren esanahia etengabe aldatzen da. Bere gauzen pisuari eutsiz ibili dabil, haiez gabetzeko beldurrez, nahiz eta bere zama arintzeko beharra ere sentitzen duen.

Dantzaren inguruneetan, ohikoa da “energia” hitza entzutea. Hitz hori argi eta garbi ulertzen dugu, baina definitzen, aztertzen eta eszenikoaren beste alderdi estetiko batzuekin lotzen zaila da. Ikerketa honek asmoa du energia-dimentsiora eta horrek eraldatzeko duen ahalmenera hurbiltzeko, gorputza entzunez eta gorputzetik bertatik.
Mugimenduaren bidez erregularki entzuteak norberaren gorputzarekiko harremanean aldaketa bat eragiten du, eta gorputzak gure gogamenaren luzapen edo edukiontzi soil bat izateari uzten dio, biak izaki holistiko eta integral gisa esperimentatzeko.
Era berean, entzute leun eta sakon horrek gorputzen arteko lotura sentitzera eta ulertzera garamatza, bereizten gaituzten hesiak lausotuz eta indibidualismo forma oro deseginez.

Gelditasuna eta isiltasuna dantzatzea gorputzaren soinuak dantzatzea da. Entzuteak gorputzaren soinuak biderkatzen ditu – nire gorputza entzun eta biderkatu nahi dut. Begien bistako gorputza baztertzen dut. Ez dakit horrekin zer egin.